Μάθημα αντι μνημοσύνου

-

 Αλλη μια χρονιά με μνημόσυνα. Αλλη μια χρονιά χωρις να μαθαίνουμε τι λάθη έγιναν και πως τα διορθώνουμε ωστε να μην ξανα έχουμε νέο μνημόσυνο. Γιατι οπως το πάμε σύντομα θα έχουμε καθημερινά ενα μνημόσυνο για κάποια εθνική καταστροφή.

Το 1919 συνέβησαν πολλά σημαντικά γεγονότα.  Εμεις συνεχίζαμε στην πορεία της σύγκρουσης χωρις καμμια προσπάθεια να την αποφύγουμε. Εστω και αν τα μηνύματα υπήρξαν. 



Popular posts from this blog

Καλως ορισατε

-
Image
Αυτη η ιστοσελίδα δεν διεκδικεί δάφνες γραφής. Μια κατάθεση κάνω στο διαδικτυακό σύμπαν, με σκέψεις και ιδέες, πίκρες και χαρές, άτακτες, ατάκτως.   Ετσι χωρίς διαπραγμάτευση. Χωρίς αντίλογο. Έτσι ΑπΛα  
.....

Υποδεχθηκα το 2026 ΕΞΩ απο το ΚΟΥΤΙ

-
Image
                                     Με τα κάθε είδους "κουτια", επαγγελματικά , κοινωνικά κ.α  δεν τα πήγαινα καλά ποτέ. Ομως όσο μεγαλώνουμε αρχίζει να κυριαρχεί μια εντελώς άχρηστη κούτα. Αυτη που απ'εξω γράφει "Ηλικία". Το πράγμα ξεφεύγει οταν κάποιοι "δήθεν" έρχονται να κολλήσουν επιπλέον ταμπέλες οπως "προσοχή έυθραυστον" η το ειρωνικότατον "ευαίσθητο προιόν". Aπο μικρά παιδιά μέχρι τα γεράματα ακούμε διαχρονικά τις ίδιες  παρατηρήσεις.  Πρόσεξε γιατι σε βλέπει/πως θα σε δεί, μα τι θα πει βρε παιδι μου, μα θα θυμώσει. Ποιος; Ποια;          Μα φυσικά η μαμα, ο μπαμπας, η θεία, ο θείος, η γιαγιά ο παππούς, ο ξάδελφος του ξαδέλφου της ξαδέλφης, ο πεθερος, η πεθερα, ο γείτονας η γειτόνισα  και ων θιγομένων ουκ έστιν αριθμός...  Και έρχονται τα γεράματα και αρχίζει το άλλο πανηγυρι. Δεν μας φτανει ολο αυτο το σκηνικό με τις κούτες μες στα...
.....

Με αφορμη το "Dourgouti Town"

-
Image
Μνήμες και εικόνες των παιδικών μου χρόνων πυροδότησε το ντοκυμαντερ "Dourgouti Town" που πρόσφατα παρακολούθησα. Γεννήθηκα στο Θησείο τον Νοέμβρη του 1953. Μετα απο 3 χρόνια μετακομίσαμε στο σπίτι μας στο Μπραχάμι. Τα παιδικά μου χρόνια τα πέρασα στην διαδρομή Μπραχαμι-Δουργούτι. Απο το φτωχικό  (που φάνταζε παλάτι) στην παράγκα  της γιαγιάς Ανθίπης και του παπού Απόστολου. (δωρεά... του κράτους στους πρόσφυγες του 1922). Τις διακοπές του σχολείου τις περνούσα στο εξοχικό τους. Στην οδό Κλεμανσώ. Εκεί είχαν μεταφερθεί απο το τετράγωνο Η:98 που έκαψαν οι Γερμανοί και "λοιπες δυνάμεις" μετα το μπλόκο του Φάρου. Ο μικρός κήπος γεμάτος  λουλούδια μοσχοβολούσε πάντα. Ενα ντιβάνι στο σαλόνι των 8 τετραγωνικών ηταν ο πιο ζεστός μου χώρος τις κρύες μέρες. Και όταν έβρεχε, ο θόρυβος της βροχής στην από λαμαρίνα σκεπή, με νανούριζε παρά με φόβιζε.  Χριστούγεννα και Πάσχα η βασική μου διασκέδαση ήταν η εκκλησία. Με έπαιρνε απο το χέρι η γιαγιά και ανηφορίζαμε στον Αη Γιώργη. ...
.....