Με τα κάθε είδους "κουτια", επαγγελματικά , κοινωνικά κ.α δεν τα πήγαινα καλά ποτέ. Ομως όσο μεγαλώνουμε αρχίζει να κυριαρχεί μια εντελώς άχρηστη κούτα. Αυτη που απ'εξω γράφει "Ηλικία". Το πράγμα ξεφεύγει οταν κάποιοι "δήθεν" έρχονται να κολλήσουν επιπλέον ταμπέλες οπως "προσοχή έυθραυστον" η το ειρωνικότατον "ευαίσθητο προιόν". Aπο μικρά παιδιά μέχρι τα γεράματα ακούμε διαχρονικά τις ίδιες παρατηρήσεις. Πρόσεξε γιατι σε βλέπει/πως θα σε δεί, μα τι θα πει βρε παιδι μου, μα θα θυμώσει. Ποιος; Ποια; Μα φυσικά η μαμα, ο μπαμπας, η θεία, ο θείος, η γιαγιά ο παππούς, ο ξάδελφος του ξαδέλφου της ξαδέλφης, ο πεθερος, η πεθερα, ο γείτονας η γειτόνισα και ων θιγομένων ουκ έστιν αριθμός... Και έρχονται τα γεράματα και αρχίζει το άλλο πανηγυρι. Δεν μας φτανει ολο αυτο το σκηνικό με τις κούτες μες στα...