Αθλητισμος

Από τις αλάνες του Μπραχαμιού, τις προπονήσεις με τον Βαγγέλη Δεπάστα στον Πανιώνιο, το μπάσκετ στον ΕΓΣ, τον τελικό του 1968, τα ραντεβού στον Ευκάλυπτο…, μέχρι το δρομικό κίνημα των τελευταίων ετών, ο αθλητισμός είναι μια ζωοδόχος πηγή.

Αγαπούσα τον αθλητισμό απο μικρό παιδι. Αρχικά ποδόσφαιρο, θυμάμαι κολλημένος στο ράδιο να ακούω την περιγραφή των αγώνων η να περιμένω τις Κυριακές να με παέι η γιαγιά στον Αγιο Γιώργη στο Δουργούτι και να παρακαλάω να είμαι τυχερός να παίζει ο Φοίβος εκείνη την ημέρα πρωι στις 11 στο γήπεδο του που βρισκόταν κάτω απο την εκκλησία. Ηταν η μόνη δυνατότητα ζωντανής παρακολούθησης ποδοσφαιρικού αγώνα. Στο γυμνάσιο και στις αλάνες στου Μπραχαμιού περνούσα πολλές ώρες σε αυτοσχέδιους αγώνες στίβου (κυρίως αλμα σε μήκος και τρέξιμο 50 μέτρων λόγω του περιορισμένου χώρου) και σε ποδοσφαιρικούς αγώνες για το πρωτάθλημα της γειτονιάς. Η δική μας έδρα ηταν η αλάνα μπροστά απο την μάνδρα του νεκροταφείου... που επίσης ηταν και ο χώρος του μαθήματος της γυμναστικής. Ακόμη αντοιχούν στα αυτιά μου οι μουρμούρες που ακούγονταν στην προσταγή του γυμναστή μας για 3 στροφές τον γύρο του νεκροταφείου. Ενα μικρό μονοπατι περιμετρικα της μάντρας του. Το 1968 μπήκε και το μπάσκετ στην ώρα της γυμναστικής με ειδικές μεταφερόμενες μπασκέτες χωρις ταμπλό !!!. Ηταν για μένα ο,τι καλύτερο αφου είχα ξεκινήσει μπάσκετ, ενα χρόνο πρίν, στο παιδικό τμήμα του Εθνικού Γυμναστικού Συλλόγου, ημουν ΑΕΚ και παρακολουθούσα τους αγώνες της στο Στάδιο και στις γειτονίες, οπως στον Υμηττό,, στην Νίκαια στην Καισαριανη και το Παγκράτι, πολύ πρίν την ανακαλύψουν οι 70 χιλιάδες στις 4 Απριλίου του 1968 στον ιστορικό τελικό με την Σλάβια Πράγας. Παράλληλα κατάφερα να αποτελώ μέλος της ομάδας στίβου του σχολείου μου στα 100 και 200 μέτρα και στην σκυταλοδρομία 4χ100. Μου άρεσε πολυ η ταχύτητα και πίστευα οτι είχα δυνατότητες. Πήγαινα λοιπόν στον στίβο του ΕΓΣ οταν δεν είχα προπόνηση στο μπάσκετ και έτρεχα κατοστάρια. Μετά πήγαινα έκανα άλματα σε μήκος και όταν έβλεπα οτι ηταν εκεί ο προπονητής στίβου έβαζα όλες μου τις δυνάμεις. Ειχα την ελπίδα οτι θα με προσέξει και θα με βάλει στην ομάδα του συλλόγου. Ματαίως οπως απεδείχθη. Μετά απο 1 χρόνο μαθητής πλέον της 5ης Γυμνασίου (2ας Λυκείου) ο γυμναστής μας αποφάσισε την διεξαγωγή προπονήσης η ειδικής ημερίδας μια φορά τον μήνα στον Πανιώνιο. Ο λόγος οπως απεδείχθη ηταν να "ψαρεύει" ταλέντα για την ομάδα στίβου του συλλόγου ο αρμόδιος αρχιπροπονητής ο Βαλκανιονίκης Βαγγέλης Δεπάστας. Η διαδικασία ηταν οτι μετά το ζέσταμα και τις ασκήσεις του γυμναστού μας χωριζόμαστε σε υποομάδες ανάλογα με το άθλημα του καθενός. Ετσι η ομάδα του άλματος σε μήκος πήγαινε στο σκάμα οπου την περίμενε ο υπεύθυνος προπονητής του Πανιωνίου. Το ίδιο για κάθε αγώνισμα. (αλμα σε ύψος, αγώνες αντοχής, ημιαντοχής κλπ). Εγω μαζι με άλλους συμμαθητές ήμουν στην ομάδα των 100 και 200 μέτρων. Στην αφετηρία των 100 μέτρων μας περίμενε αυτή η μεγάλη μορφή του Ελληνικού Στίβου, ο Βαγγέλης Δεπάστας. Μας έδινε συμβουλές και οδηγίες και μας έβαζε στην εκκίνηση. Μετά τον τερματισμό μας πλησίαζε και έλεγε ενα όνομα. Ηταν η επιλογή του για να του προτείνει να ενταχθεί στην ομάδα του. Οχι, δεν του ζητούσε να υπογράψει δελτίο. Ο υποψήφιος έπρεπε να δουλέψει αρκετούς μήνες και εφ οσον πληρούσε τις προυποθέσεις,τοτε θα λάμβανε την πρόσκληση για να υπογράψει το δελτίου του σαν αθλητής του Πανιωνίου επίσημα. Πρώτο τεστ, το όνομα Λαμπρόπουλος δεν ακούσθηκε.. Μεγάλη η στενοχώρια. Περίμενα με αγωνία να περάσουν οι μέρες και να έρθει το επόμενο τέστ. Δεύτερη προσπάθεια χωρίς αποτέλεσμα.. Λαμπρόπουλος γιόκ. Κόντευα να σκάσω. Η επόμενη διαδικασία άργησε να έρθει λόγω υποχρεώσεων της ομάδας στίβου του Πανιωνίου σε επίσημους αγώνες. Η κατήφεια είχε γίνει η μόνιμη συντροφιά μου. Ακουγα και τους 2 συμμαθητές που είχε επιλέξει να μιλάνε για τις προπονήσεις που έκαναν και για τους αγώνες που θα συμμετάσχουν και οι σφαλιάρες απο μαθηματικό, φυσικό και λοιπών, έσκαγαν στις κόλλες διαγωνισμάτων και ελέγχους με τιμές θερμομέτρου υπο το μηδέν... Μετά απο αυτή την βασανιστική αναμονή φτάνει η ημέρα που ο γυμναστής μας ενημερώνει οτι την επόμενη Πέμπτη κάποιου Μάη του 1970 έχουμε προπόνηση στην Νέα Σμύρνη. Η αγωνία στο κατακόρυφο. Εκείνη την ημέρα θυμάμαι πήγα μόνος μου στο γήπεδο. Δεν είχα όρεξη για κουβέντες. Τομυαλό μου ήταν διαρκώς στον διακαή πόθο-στόχο. Να κούσω το όνομα μου απο τα χείλη του Βαγγέλη Δεπάστα. Εφτασα απο τους πρώτους. Μπήκα στον στίβο με το καρβουνο... (βλέπετε το ταρτάν ηταν πολυτέλεια τότε) και αρχισα το ζέσταμα. Σιγα σιγά μαζευτηκαν και άλλοι με τον γυμναστή μας να μας μαζεύει στην βαλβίδα της σφαιροβολίας και να λέει χαμογελώντας, Λαμπρόπουλε εισια μόνος σου σήμερα. Οι υπόλοιποι της ταχύτητας με ενημέρωσαν οτι δεν μπορούν να έρθουν.. Ενοιωσα θυμό με την ατυχία μου. Δεν ειπα τίποτα και ετοιμαστηκα να φύγω. Που πας Λαμπροπουλε; Σε περιμένει για προόνηση ο Βαγγέλης. Αλλαγή συναισθημάτων. Αναπτέρωση ηθικού και ελπίδων... Δεν θα διαγωνισθω αλλά τουλαχιστον θα με προπονήσει σκέφτηκα. Κατι είναι και αυτό. Καποια στγμή μου λέει να πάρω θέση εκκίνησης για 100 μέτρα. Ανετος εγω αλλά με διάθεση να δώσω τον καλύτερο εαυτό μου. Πράγματι έκανα μια καλή κούρσα. Δεν ήταν εύκολο γαιτι δεν υπήρχε ο ανταγωνισμός. Ετρεχα αλλά χωρίς την αίσθηση της ταχύτητας. Μετα ττον τερματισμό τον είδα να μιλάει με κάποιον αθλητή του και συνέχισα μέχρι το σημείο που είχα αφήσει την φόρμα μου για να ντυθώ οταν ακουω να φωνάζει Λαμπρόπουλε έλα λίγο εδώ. Απόρησα αλλά υπάκουσα. Με πιάνει απο τον ωμο και μου λέει. Να σου συστήσω τον Φώτη. ΕΙναι 4 χρόνια στις προπονήσεις μου και εφέτος πρωταθλήτης στην περιφέρεια ατα 100 μετρα. Απο αύριο θα έρχεσαι και θα προπονείσαι μαζί του. Εισαι πλέον στην ομάδα μου. Ημουν πανευτυχής. Πίστευα οτι είχα την ταχύτητα., οτι άξιζα να επιλεγώ και να γίνω μέλος της ομάδας στίβου του Πανιωνίου. Την επίσημη επιβεβαίωση επιζητούσα και επιτέλους ήρθε. Πήγα στην προπόνηση με τον Φώτη. Αρκετά δυνατή και άλλου επιπέδου. Ολα πήγαν καλά. Κλείσαμε ραντεβού μετά απο 2 ημερες. Δεν εμφανίστηκα ποτέ. Αλλωστε ο στόχος επετεύχθη. Ακουσα το ονομά μου απο τον Βαλκανιονίκη Βαγγέλη Δεπάστα. Η ύψιστη τιμή!

ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΟΛΙΝ

Από το 2012 συμμετέχω στους παράλληλους αγώνες στα πλαίσια του Μαραθωνίου της Πόλης. 5 φορές στον αγώνα των 10 χλμ και απο το 2017 στον αγώνα των 15 χλμ.
Στις 7 Απριλίου του 2019 συμμετείχα για πρώτη φορά στον ημιμαραθώνιο και στις 3 Νοεμβρίου στον αγώνα των 15 χλμ.

Μετα την επέλαση της πανδημίας 6 Νοεμβρίου 2022 ξανα στην εκκίνηση. Ξανά στα 15 χλμ. Ξανά στην Πόλη.

Στις 5 Νοεμβρίου του 2023, τρεις μερες πριν κλεισω τα 70 μου χρόνια εφτασα τον στόχο των 10 συμμετοχων στην Βασιλευουσα.