"καλός είναι , δεν λέω... αλλά πολύ low profile" .....
Φοβερό επιχείρημα.....
Εγώ πιστεύω ότι το μόνο μειονέκτημα των "low profile" είναι ότι με την αποτελεσματική και ποιοτική εργασία τους εμφανίζουν επιτυχημένο έναν άχρηστο manager.
H παγκοσμιοποίηση εξέδωσε "πληθωριστικο" πτυχίο, μεταπτυχίο και διδακτορικο με συνέπεια την πτώση της ποιότητας και της αξίας του παραγόμενου έργου.
H παγκοσμιοποίηση σε αντίθεση με ότι διαφημίζεται μεγιστοποίησε το κόστος σε όλα τα επίπεδα.
Παραδείγματα
1. Ποτέ δεν με έπεισαν για το ότι ήταν οικονομικά επωφελής η "cost effective solution" όπως έλεγαν, η αντικατάσταση ενός συστήματος που κόστιζε 5 εκατομμύρια από ένα άλλο των 100 εκατομμυρίων)
2.Ποτέ δεν με έπεισαν για το ότι ήταν οικονομικά επωφελής η εκπαίδευση του προσωπικού με μέσα και μοντέλα σχεδιασμένα για άλλες χωρες και άλλες κοινωνίες και με πολλαπλάσιο κόστος από μια εκπαίδευση σχεδιασμένη και προσαρμοσμένη στις συνήθειες και τις ανάγκες της δικης μας κοινωνίας.
3. Ποτέ δεν με έπεισαν οι υπερσυγκεντρωσεις στο άνομα της ομοιογένειας της ενοποίησης και της αποτελεσματικότητας την ιδια στιγμή που περιφερειακά δημιουργούσαν διπλά η και τριπλά τμήματα πληροφορικής με συνέπεια την ανομοιογένεια, την αναποτελεσματικότητα.
Τουλάχιστον δικαιώθηκα μετα την αποχώρηση μου. Το μπάχαλο που δημιουργήσαν στην περιφέρεια το ήξεραν φυσικά αλλά το σταμάτησαν μετα από 10 χρονια, οταν προφανώς δεν εξυπηρετούσε πλέον κάποια συμφέροντα. Μια ακόμη "cost effective" εφαρμογή στην θεωρία "καινοτομία" της παγκοσμιοποίησης.
Η θεωρία λέει πολλά και καλά..
Ένα από αυτά που διδαχθήκαμε ήταν ότι σε περίοδο ύφεσης η καλή εταιρεία επενδύει στην εκπαίδευση του προσωπικού και έτσι αποκτά συγκριτικό πλεονέκτημα όταν αρχίζει η φάση της ανάκαμψης.
Τώρα στην πράξη αυτά πάνε περίπατο… Σύμφωνα με το management της πράξης, το πρώτο κονδύλι που διαγράφεται είναι αυτό της εκπαίδευσης.
A colleague is someone you work with at your job. Λέει το Αγγλικό λεξικό.
Ίδια και η έννοια στην Ελληνική γλώσσα.
Εκεί που τα χαλάμε είναι στο (Συν) Αδελφός.
Πόσο συν-Αδελφοί μπορεί να είμαστε όταν ο πρωταρχικός στόχος είναι το Εισόδημα και όχι το συν-Εισόδημα ? Απλά επειδή εργαζόμαστε στον ίδιο χώρο, στον ίδιο οργανισμό;
Πόσο συν-Αδελφοί μπορεί να είμαστε όταν στην επαγγελματική Ανέλιξη είναι ανέφικτη η συν-Ανέλιξη ;
Πόσο συν-Αδελφοί μπορεί να είμαστε όταν πασχίζουμε να μπουμε στα κουτάκια του εκάστοτε οργανογράμματος ;
Πόσο συν-Αδελφοί μπορεί να είμαστε όταν εφαρμόζουμε αποφάσεις κατάφωρα άδικες στο όνομα στόχων ανέφικτων;
Μήπως είμαστε Συν-εργαζόμενοι και όχι Συν-αδελφοί ?
Μήπως είμαστε Συ(ν)μ-φέροντες και όχι Συν-αδελφοί?
Γιατί, αν δεν κάνω λάθος, στην καθημερινή πρακτική,
1. Το συναίσθημα συμμετέχει στην εκπλήρωση της κάθε φιλοδοξίας μας.
2. Φτιάχνουμε η συμμετέχουμε σε άτυπες ομάδες όταν διαβλέπουμε να εξυπηρετείται ατομικό συμφέρον
3. Είμαστε πρόθυμοι να μεταθέσουμε ευθύνες και απρόθυμοι να αναλάβουμε ευθύνες
4. Αλλάζουμε οργανογράμματα όχι με στόχο την βελτίωση της λειτουργικότητας της επιχείρησης αλλά για την ενδυνάμωση της θέσης μας
Θα μπορούσα να αναφέρω πλείστα άλλα δείγματα.... αλλά αυτό που έχει σημασία είναι οτι ουδέποτε θα γίνουμε Συν-άδελφοι....
-- Όποιος έχει πρόβλημα με τις ιδέες του, τα πιστεύω του, την ιδεολογία του, τότε μπορεί να παραιτηθεί.
-- εδώ δεν κάνουμε πολιτική αλλά εργασία.
-- χαίρομαι που μιλάς ελεύθερα. Άλλωστε ο οργανισμός μας ενθαρρύνει την ελευθερία της έκφρασης και την διαφορετικότητα, αλλά....
Σίγουρα θα έχετε ακούσει τις παραπάνω η παρόμοιες φράσεις στην διάρκεια του επαγγελματικού σας βίου.
Υπάρχει ελευθερία στο εργασιακό περιβάλλον και τι είδους ελευθερία είναι αυτή ;
Τεράστιο θέμα που δεν μπορεί να αναλυθεί στις πιο κάτω αράδες.... Παρουσιάζω μερικές σκόρπιες σκέψεις.
Σύμφωνα με το "Anti-Management", η ελευθερία του ατόμου σταματάει όταν ανοίγει η πόρτα της εργασίας.
Η μόνη "ελευθεριάζουσα" πτυχή του Management είναι το επονομαζόμενο "PARTICIPATIVE MANAGEMENT".
Έχει πολλά θετικά στοιχεία, αλλά αν χάσεις τον αυτοέλεγχο σου τότε προσγειώνεσαι ανώμαλα στην σκληρή πραγματικότητα.
Η διοίκηση το παρουσιάζει με διθυράμβους, οι ευρισκόμενοι στις χαμηλότερες βαθμίδες εργαζόμενοι το δέχονται με ελπίδα για κάτι καλό, ενώ οι θέσιν, άρα και εξουσίαν κατέχοντες, με επιφύλαξη. Λογικό θα έλεγα.
Το αποτέλεσμα τελικά είναι μια προσπάθεια να πεισθούν όλοι ότι συμμετέχουν. Όσο πιο πολλοί πεισθούν τόσο πιο καλά έχει κάνει την δουλεία ο προϊστάμενος τους.
Βέβαια υπάρχουν και άλλα εργαλεία η τεχνάσματα που προσπαθούν να βελτιώσουν την εικόνα. Να κάνουν τον εργαζόμενο να αισθάνεται άνετα και ότι μπορεί να εκφράζει ελεύθερα την άποψή του.
Αλλάζουν όμως την ουσία τα όποια εργαλεία του σύγχρονου η μη management ?
Σύμφωνα με το "Anti-Management" η κατοχύρωση της ελευθερίας έκφρασης μέσα σε "πλαίσια", είτε αυτά λέγονται κανόνες και διαδικασίες, είτε λέγονται "στόχοι και στρατηγικές", δεν αποτελεί Ελευθερία.
Σε ένα περιβάλλον όπου όλα είναι συνάρτηση της ισορροπίας του τρόμου ανάμεσα σε εταιρικό κέρδος, ίδιο συμφέρον και υποχρεώσεις (ατομικές, οικογενειακές, κοινωνικές), όλα πρέπει να ξεκινάνε από την παραδοχή ότι η ατομική ελευθερία υπάρχει σε υπολανθάνουσα κατάσταση....
Όσο πιο γρήγορα συμβιβαστούμε με αυτή την παραδοχή τόσο πιο εύκολη θα κάνουμε την καθημερινότητα μας και πιο ανώδυνη την εσωτερική μας πάλη με τις ιδέες μας και τις αρχές μας.
Σύμφωνα με το anti-management ένας manager είναι καλός όταν συγκεντρώνει τα περισσότερα από τα παρακάτω:
Η επαγγελματική του ανέλιξη είναι αποτέλεσμα αξιοκρατικής αξιολόγησης
Επιλέγει η αναπτύσσει υφισταμένους που είναι έτοιμοι να τον διαδεχθούν ανά πάσα στιγμή
Ο χαρακτήρας του ΒΕΛΤΙΩΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΧΕΙΡΟΤΕΡΕΥΕΙ όταν αναλαμβάνει εξουσία
Λειτουργεί πάντα επαγγελματικά χωρίς να επηρεάζεται από τα προσωπικά
Δεν εξαιρεί τον εαυτό του όταν αναφέρεται στην σημασία της εκπαίδευσης του προσωπικού
Έχει την δύναμη να λέει την αλήθεια στους ΑΝΩΤΕΡΟΥΣ του
Στους υφισταμένους του λέει την απλή αλήθεια και όχι την αλήθεια της εξουσίας
Κάνει λάθη και τα αναγνωρίζει ώστε να μπορεί να βελτιωθεί
Εχει πολύ υψηλό δείκτη συναισθηματικής νοημοσύνης (EQ)
"Leading by example" και ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΕΙ ΟΤΙ "Leading by example"
Δεν λέει πάντα ΝΑΙ από φόβο μήπως χάσει την θέση του
Δεν έχει "ηγετικό προφίλ", είναι ο "εαυτός" του
Το anti-management ασχολείται μόνο με τον καλό manager, ίσως γιατί κανείς δεν παραδέχεται ότι είναι ένας κακός manager.
Μήπως το τμήμα Human Resources (HR) πρέπει να
ονομάζεται Human Beings (HB) ?
-Oxford Dictionary
• human beings - all of the living human inhabitants of the earth;
• resources - A stock or supply of money, materials, and other assets that can be drawn on by a person or organization in order to function effectively
Ήρθε με περγαμηνές ως ο ειδικός στις μαζικές απολύσεις.
Αρχισε τις προσωπικές συναντήσεις με το management.
Με ρωτάει αν έχω να προτείνω κάτι…
Να είστε δίπλα στους εργαζόμενους και να τους ενημερώνετε συχνά ακόμη και κάθε μέρα…
Γέλασε… ειρωνικά… ποιος το λέει αυτό;
Το management του απαντώ και του δείχνω σχετική βιβλιογραφία. Και γέλασε ακόμη πιο πολύ…
Το ότι υπάρχουν βιβλία ολόκληρα για το πως αντιμετωπίζεται μια σημαντική μείωση του προσωπικού, είναι γνωστό.
Υπάρχουν διάφορες προσεγγίσεις στο θέμα αλλά σε ότι αφορά την διαχείριση του προσωπικού υπάρχει ταύτιση απόψεων.
Οι εργαζόμενοι αντιμετωπίζουν μια παρατεταμένη περίοδο αβεβαιότητας, αγωνιούν για το μέλλον τους για την οικογένεια τους για τις υποχρεώσεις τους για την επαγγελματική τους αξία και φυσικά υπολειτουργούν.
Το management συνιστά την συνεχή επαφή και πληροφόρηση.
Ο ειδικός με κοίταξε και μου είπε αυστηρά. Ενώ κλόουν δεν γίνομαι.
Είναι ORA να φεύγουμε;
Ownership-Responsibility-Accountability
Πράγματι αν βρίσκεσαι σε ένα εργασιακό περιβάλλον με ελλείματα στην ORA, τότε απλά φεύγεις.
Θα σας απογοητεύσω αλλά δύσκολα θα βρείτε σε ανεκτά επίπεδα συνδυασμό και των τριών τόσο σημαντικών παραμέτρων για ένα ουσιαστικό, παραγωγικό και επιτυχημένο εργασιακό μοντέλο που τελικά οδηγεί στην επίτευξη των στόχων.
Είναι φυσικά και η νοοτροπία, η παιδεία και η γενικότερη κουλτούρα που μεγιστοποιεί στην Ελλάδα το πρόβλημα.
Για σκεφτείτε πόσες φορές αναφέρεστε στον ανώτερο σας ιεραρχικά, η στην κεντρική διοίκηση για να κοινοποιήσετε στην ομάδα σας ένα σημαντικό έργο η μία "δύσκολη" απόφαση.
Ενδόμυχα ανακουφίζεστε με το να λέτε "ο άλλος", "η διοίκηση", " ο χ διευθυντής".
Για σκεφτείτε πόσες φορές ακούσατε η είπατε η σας είπαν ότι κάτι άλλο φταίει η κάποιος άλλος φταίει, η... άπειρες λέξεις, εκφράσεις που η πλούσια ελληνική γλώσσα προσφέρει για να μην αναλάβουμε την όποια ευθύνη.